مست...

      در هر نظرش مضمر صد گلشن و كاشانه

              چون كشتي بي لنگر كژ مي شد و مژ مي شد

                       در حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه

                                گفتم ز كجايي تو تسخر زد و گفت اي جان

                                         نيميم ز تركستان نيميم ز فرغانه

                                        نيميم ز آب و گل نيميم ز جان و دل

                                    نيميم كف دريا باقي همه دردانه

                               گفتم كه رفيقي كن با من كه منت خويشم

                     كفتا كه بنشناسم من خويش ز بيگانه

         من بي سر و دستارم در خانه خمارم

يك سينه سخن دارم زان شرح دهم يا نه

فطر...

درود بر فطر فطرت, سلام بر فطر ذکر و نیایش تا ... رمضانی دیگر ... و شب قدر و روزهای روزه

ای دیگر, که زنده باشد و رخت به عالمی دیگر کشیده باشد، خدا بهتر میداند.

جار...

اهالی محترم فین توجه فرمایید انشالله روز جمعه هفته آینده طبق سنوات گذشته در مراسم قالیشویان حضور به هم خواهیم رساند. 

خودمون رو بشناسیم...

شاید بعد از اینکه اینو بخونین بگین برو فکر نون کن که خربزه آبه و لی اول بخونین ... بعد یه کم تامل کنین .. بعد بگین که....

درسته فرق کرده می دونی چرا....؟؟؟

دلیل این کارهای ما چیه؟....

به خاطر اینه که ما فرق کردیم...بله آدما عوض شدن ...من ... شما .. او ...همه و همه....
اگه ما همن ساده دلان قدیمی باشیم ... دوز و کلک تو کارمون نباشه... با هم صاف و صادق باشیم....

نخواهیم حتی به خودمون کلک بزنیم... خودمون رو گول بزنیم ... به خودمان اعتماد داشته باشیم... ساده باشیم و اینقدر خودمون رو در گیر دنیای بی اعتبار و مجازی و الکترونیک و صنعتی و...نکنیم.. .

اینقدر خودمون رو فراموش کردیم که یادمون نمیاد پدرانمان همه چیز رو به خوبی به یاد دارن...
من و شما هم ممکنه یادمون باشه ولی خودمون رو به گمراهی زدیم...
.
.
.
.زیاد نگذشته فقط کافیه به چند سال قبل برگردی میبینی که نه این خبرا نبوده .... خیلیها به خیلی ها اعتماد داشته اند .... خیلی ها دست توی جیب هم می کردن وپول نشمرده بر میداشتن....

نمیگم که الان نیست ... !ولی میتونیم اونجور باشیم ..فکر میکنی کیا بودن که این خصلت ها رو داشتن جز ایرانی کی میتونه باشه ..میخای بگی این فرنگی بودن که لوتی گری و سادگی رو برامون اوردن ..نه ماییم که این چیزا رو یاد شون دادیم..میخایم همه چیزمون مثل اونا باشه... همیشه فشن باشیم ...فلان مارک لباس و فلان مدل.... ......نه عزیزم داریم اشتباه میکنیم....داریم خودمون رو فراموش میکنیم ...

فقط یه مثال میزنم ..زمانهای قدیم.... فکر نکنی دارم از 300 سال پیش حرف میزنم نه.. همین 10 سال پیش رو میگم حتما یه 10-12 سالت بوده ... حالا نمی دونم بچه کجایی .. چنین رسمهایی توی منطقه شما بوده و یا نه.. ولی توی فین خودمون هنوز که هنوزه خونه هایی پیدا میشه لنگه در هاشون بازه ..در خونشونشون همیشه شب تا صبح بازه.. این چیو نشون میده.... این نشون میده ..بابا به هم اعتماد داشتن .. براشون مهم نبوده که در خونشون بازه ..چون کسی نبوده که بخواد بیاد سرک بکشه یا سرشو بندازه پایین و بیاد تو چیزی رو یواشکی برداره و بره ...ولی الان چی ....در حونه رو که میبندیم هیچ, تا دو تا قفل کتابی بهش نزنیم و بعد دزدگیر رو نزنیم خاطرمون جمع نمیشه و شب خوابمون نمیبره که چی ... نکنه نیمه شب.........

بازم صد رحمت به قدیمیا

به قول سهراب .... پلکها رو بتکان.....

هوم بابایی..

                         یکی از آیین های قدیمی مردم مذهبی و شهید پرور کاشان در ماه مبارک رمضان، مراسم «هوم بابا» میباشد.

 همه ساله  در شب پانزدهم ماه رمضان که به «شب نیمه» معروف است  به مناسبت ولادت امام حسن مجتبی (ع) در مناطق مختلف  شهر این مراسم برگزار میشود.

 تعابیر زیادی درمورد«هوم بابایی» وجود دارد:

 یک مورد سنت پیامبر اکرم (ص ) می باشد  که درماه مبارک رمضان و در چنین شبهایی ایشان به فرزندانش، امام حسن(ع) وامام حسین(ع) هدیه می داده اند.

 و دیگر اینکه نقل شده است به یاد  ضربت خوردن حضرت علی(ع) در این ایام و اینکه امام حسن(ع) وامام حسین(ع)  به دنبال جمع آوری شیر وخیرات در کوچه پس کوچه های شهر برای بهبودی و شفای حال پدر بزرگوارشان به این نیت به  در منازل راهی میشده اند.

مراسم «هوم بابایی» به این صورت است که در نیمه های ماه مبارک رمضان یک گروه 4تا 12 نفری که معمولا بچه های 8 –12  ساله  یک محله می باشند ، یک دسته را تشکیل داده و با قرار قبلی ، بعد از افطار در محلی جمع شده و شروع به زدن در تک تک خانه ها می شوند و با خواندن اشعاری با آواز و لحن زیبایی، صاحب خانه را به ذوق آورده و او را به در خانه میکشد. و این احساس سادگی و صمیمت حال بسیار عجیبی به بچه ها داده و با همین خاطرات آنها را تشویق به روزه داری از همان دوران طفولیت می کند.

در میان سکوتی که بعد ازافطار درکوچه و محل حکمفرماست  ، هیاهوی این بچه ها صحنه های زیبایی را خلق میکند و هر انسان بزرگسالی را به یاد خاطرات کودکی خودش می اندازد که ایامی دراین کوچه ها هوم بابایی می کرده اند.

 دسته به در هر خانه ای که میرسد، یک نفر باتجربه و با صدای بلندتر به عنوان «میاندار» یا خواندن اشعار با لحن و صدای زیبایی ازصاحب خانه طلب هدیه می کند و این آواز و هیاهوی بچه ها، صاحب خانه را به در منزل می کشاند و با توجه به وسع و سخاوت صاحب خانه تنقلاتی همچون آجیل، پسته، توت خشکه ،برگ زردآلو، آلوچه خشکه و یا سکه به میاندار میدهد.

بعد از گرفتن اجناس میاندار با صدای بلند شروع به دعا کردن در حق  صاحبخانه میکند و بقیه با«آمین » گفتن میاندار را همراهی میکنند.

 و در آخر نیز هدایای به دست آمده بین بچه ها تقسیم میشود که این قسمت نیز بین بچه ها جذابیت خاص خود را دارد.

زن....

و بالاخره من هم زن گرفتم....

RSS